08 maart 2004 om 01u44
Mobiel mysterie
Vrijdagochtend. Ik ging een paar boodschappen in de stad doen en P. was ziek, maar moest in persoon haar paspoort gaan verlengen op het stadsdeelkantoor Zuidoost. Rond half elf bel ik P. op haar mobieltje. Ze staat op dat moment met koorts in de Hema naar psychedelische jaren '70 thermosflessen te kijken. Tegen twaalf bel ik P. nog een keer, maar ze neemt niet op. Na een keer of zes overgaan, wordt ik doorgeschakeld naar de voicemail.
"Zeker al weer thuis, mobieltje in haar jaszak aan de kapstok, dus ze hoort hem niet," dacht ik en belde naar onze vaste telefoon thuis.
P. stond te tollen op haar benen van de koorts en de honger, maar vond het raar dat ze haar mobieltje niet had gehoord en ging dus in haar jaszak kijken. Daar zat ie niet in. Na nog wat heen en weer geloop door het huis en gekijk op en onder verschillende stapels was de conclusie onvermijdelijk: kwijt, onderweg verloren of gestolen. We lachten om de domme dief die een oud, afgelebberd Postbankmobieltje zou willen stelen en concludeerden dat hij wel uit haar zak gevallen moest zijn. P. moest eerst wat eten om niet om te vallen, maar zou daarna haar route nog een keer in de omgekeerde richting afleggen, terwijl ik vanuit de stad naar de Amsterdamse Poort zou komen.
Onderweg belde ik elke 10 minuten P.s mobiele nummer en steeds ging hij een keer of zes over voordat ik naar de voicemail werd doorgeschakeld. Toen ik bijna bij station Bijlmer was, ging het P.s mobieltje opeens niet meer over en ik werd onmiddelijk doorgeschakeld naar de voicemail. Hee! Iemand had het toestel uitgezet! Of hij nou gestolen of gevonden was, dat leek me geen goed teken.
Op station Bijlmer vond ik P. en samen liepen we door het sfeervolle winkelcentrum Amsterdamse Poort. We vroegen bij elke winkel waar P. eerder binnen was geweest of er een mobieltje was gevonden, maar geen van de winkeliers kon ons verder helpen. Bij de psychedelische thermosflessen in de Hema zuchtten we eens diep en gaven we het terugvinden van het mobieltje maar op. Dat het toestel weg was, was niet zo'n ramp – P. zat toch al aan iets nieuws te denken – maar we zagen wel op tegen alle rompslomp van het aangifte moeten gaan doen bij de politie, de simkaart laten blokkeren bij de provider, het direct opwaarderen bij de Postbank stop laten zetten, en een nieuw mobieltje regelen.
We liepen terug en op de trappen van het metrostation zei P.: "We moeten ook nog tussen de rails kijken, want stel nou dat hij precies toen ik in de metro stapte uit mijn zak is gevallen en tussen de metro en het perron in is gevallen." Ik antwoordde dat me dat bijzonder sterk leek, vooral ook omdat iemand in de tussentijd het toestel uitgezet moest hebben.
Op het perron loerden we over de rand naar beneden en waarempel, daar lag het mobieltje! Hij lag net zo'n beetje onder de overhang van het perron, zodat je hem alleen van de overkant kon zien liggen (met goede ogen!) of als je flink voorover boog om naar beneden te kijken.
Er kwam geen metro aan, dus ben ik snel naar beneden gesprongen om het mobieltje te pakken. Het toestel was onbeschadigd, ging gewoon aan en accepteerde P.s toegangscode. De batterij was nog vol en het beltegoed onaangesproken. Wat er nou precies met het mobieltje gebeurd is, blijft een mysterie, maar we hadden hem tenminste weer terug.
Reacties
kiiki zei op 10 juni 2004 om 09u21:
Dat is zeker bizar zeg!!! Leuke log, ga zo door!
Comments and trackbacks have been closed on this site. My apologies.
Since MT-Blacklist inexplicably stopped working I had no other recourse than close comments and trackbacks to stop the spam. I've been meaning to correct this for quite a while, but life got in the way... in a good way I should add.